Elementem w istotny sposób naruszającym autonomię rodziny jest możliwość gromadzenia i przetwarzania intymnych danych członków rodzin dotkniętych przemocą bez ich zgody. Dotyczy to zarówno sprawców jak i ofiar przemocy. Nie jest określone w jakim zakresie dane te mogą być przetwarzane i jak długo mogą być przechowywane, bo stwierdzenie w zakresie „niezbędnym do przeciwdziałania przemocy” jest zdecydowanie zbyt ogólne. Zważywszy, że w posiedzeniach zespołu mogą również uczestniczyć osoby spoza jego składu, powstaje zagrożenie ujawnienia wstydliwych sytuacji rodzinnych osobom postronnym. Dochodzi ponadto do uprzedmiotowienia rodziny. Zespół nie musi nawet uzyskać zgody sądu na zbieranie informacji dotyczących członków rodzin (co może dziwić zważywszy, że przedstawiciel sądu zasiada w składzie tego gremium i zgoda taka, o ile wymagałaby tego sytuacja, mogłaby być łatwo uzyskana). Zostaje złamana jedna z zasad wspierania, zgodnie z którą, podopieczny jest podmiotem, partnerem, a nie wyłącznie przedmiotem oddziaływań. Odbieranie podmiotowości Barbara-Smolińska Theiss uznaje za jeden z podstawowych mankamentów opieki.

a) Kolejną propozycją nowelizacji jest całkowity zakaz stosowania kar cielesnych. Jak już wspomniałem jest to jeden z przejawów przejmowania przez państwo uprawnień rodziców. Jeśli weźmiemy przytoczoną wyżej interpretację przemocy, można by się pokusić o tezę, że rodzicowi nie można stosować żadnych kar. Do istoty kary wychowawczej należy intencjonalne wyrządzenie przykrości, co może być potraktowane jako zachowanie o charakterze przemocowym.  Tymczasem kary wymierzone przez rodzica (podkreślam kary, a nie maltretowanie) bywają na ogół mniej dotkliwe, niż np. zmiana środowiska rodzinnego. Znamienne, że nawet dzieci ze środowisk patologicznych, umieszczone w placówkach na ogół tęsknią za domem. Na temat kar cielesnych można by prowadzić długie dyskusje, aby nie rozwijać zbyt szeroko tego zagadnienia posłużę się znowu cytatem: „ (…) trochę bólu połączonego z upokorzeniem, jakiego dziecko dozna wskutek przewinienia silniej niż inne kary wstrząśnie budzącym się sumieniem(…)" (O.J. Woroniecki, Katolicka etyka wychowawcza).