Wtorek, 7 luty 2012 r. Patroni dnia: Św. Teodor, męczennik
, Bł. Pius IX
2011-10-07
Lepanto: ”Maryja różańcowa dała nam zwycięstwo”
Modlitewny szturm nieba
W tym czasie w Rzymie księża, zakonnicy na czele z samym Ojcem Świętym Piusem V zgromadzili się w kościele dominikanów Santa Maria Sopra Minerwa. Wszyscy zebrani żarliwie modlili się. Odmawiali różaniec, błagając Maryję o pomoc i łaskę zwycięstwa nad muzułmanami.
Papież podniósł oczy... W tej samej chwili, wieleset kilometrów od Rzymu, w zatoce Lepanto zaczęła się podnosić spowijająca morze mgła. Pius V ujrzał Matkę Bożą, jak rozpościera swój płaszcz nad flotą, a oczom chrześcijańskich żołnierzy ukazały się na horyzoncie setki żagli. Chrystusowy Namiestnik zacisnął złożone do modlitwy dłonie. Sto tysięcy ludzi po obu stronach zaczęło przygotowywać się do walki. Święty Papież zapatrzył się w Niepokalaną Panienkę i Jej niebieski płaszcz. Ale ani chrześcijańscy, ani zgromadzeni pod znakiem półksiężyca marynarze i żołnierze nie wiedzieli, że poza nimi na polu bitwy jest jeszcze ktoś inny. Papież szepnął: „Matko, nie opuszczaj nas ze względu na swego Syna, Jezusa Chrystusa, który nas umiłował i umarł za nas na krzyżu.” W tym momencie na flagowym okręcie załopotała wielka bandera z ukrzyżowanym Chrystusem. (…) W tej chwili wielki Maryjny płaszcz zamknął się nad chrześcijańskim wojskiem. Jak podaje kronikarz Boweriusz, żołnierze chrześcijańscy ujrzeli nad sobą Maryję spoglądającą w dół wzrokiem pełnym łaskawości. Matka Boża pobłogosławiła flocie Świętej Ligi. W tym momencie niekorzystny dla chrześcijan wiatr zmienił kierunek.
Walka w zatoce Lepanto rozgorzała na dobre. Działa pokładowe bombardowały nieustannie, powietrze wypełniło się dymem i ogniem, krzykami i wrzaskami walczących i umierających. Bitwa przeistoczyła się w całkowitą zawieruchę, gdy galery stłoczyły się na sobie i załogi starły się na zakrwawionych pokładach. Przed południem pamiętnego dnia wszystkie główne siły obu stron były już całkowicie zaangażowane w walkę. Najgorętsze starcie miało miejsce między dwoma okrętami flagowymi, gdy statek „Sułtan” Alego paszy pod białą banderą z wyhaftowanymi wersetami Koranu, niosący 100 łuczników i 300 muszkieterów, natarł na „Real”. Kule armatnie uderzały w statek chrześcijan, a Turcy dwa razy wdzierali się na jego pokład. Zostali jednak definitywnie odparci, gdy admirał Colonna natarł na statek „Sułtan”, a „Santa Cruz” w krytycznym momencie przybył z 200 dodatkowymi żołnierzami.
Galera chrześcijan ustawiona bokiem do „Sułtana” zalała jego pokład salwą z arkebuzów. Włoscy i hiszpańscy żołnierze, włączając samego Don Juana, wtargnęli na statek turecki, po czym go przejęli. Zabili Alego paszę i tych, którzy pozostali z jego załogi. Chrześcijańscy kapelani byli w samym gąszczu walki, z krzyżami w dłoniach wołali zachęcając żołnierzy, opatrując rany i odmawiając modlitwy za zmarłych. Gdy o. Anzelm zobaczył, że jego galera została zaatakowana przez rozwścieczonych Turków, sam włączył się do akcji. Złapał za szablę upadającego Turka i zaczął nią machać szaleńczo. Do momentu, gdy zrozumiał co robi, siedmiu Turków leżało pod jego stopami. Zachęceni tym działaniem chrześcijanie wyparli resztę wrogów z pokładu.
Zamieszanie bitewne pod Lepanto trwało kilka godzin, podczas których umiejętności doświadczonych chrześcijańskich żeglarzy oraz wyższość siły ogniowej tych żołnierzy przeważyła. Turcy zostali zmuszeni do odwrotu.
Emir Algieru i najlepsi z komandorów muzułmańskich, wyłączyli się z walki i uciekli z 47 statkami oraz z zajętą galerą wenecką. Byli to jedyni Turcy, którzy ocaleli z pogromu. Ponad 80 innych galer zostało zniszczonych, lub zatopionych, a 117 zostało zajętych. Ponad 20 tys. Turków zostało zabitych lub utonęło. Chrześcijanie stracili 15 galer, 7656 ludzi, a 8 tys. zostało rannych. 12 tys. jeńców chrześcijańskich zostało oswobodzonych. Gdy bitwa się zakończyła, wody zatoki Lepanto były czerwone od krwi. Europa była ocalona, widmo islamskiego jarzma zostało oddalone.
Cudowna wiadomość
Kiedy kończył się ów pamiętny dzień, święty Papież siedział z kardynałami w małej bibliotece na Watykanie. W pewnej chwili przerywając rozmowę, wstał i podszedł do okna. Po chwili milczenia odwrócił się z radosnym uśmiechem na twarzy i oznajmił wszystkim, że chrześcijańskie wojska pokonały pod Lepanto muzułmanów. Święty Papież wiedział o zwycięstwie już tego samego dnia, a więc dwa tygodnie wcześniej przed przybyciem oficjalnego kuriera, który przyniósł tę wiadomość do Rzymu. Udał się też zaraz do kaplicy, aby podziękować Bogu i postanowił, że odtąd dzień 7 października obchodzony będzie jako święto na cześć Matki Boskiej Zwycięskiej. Święto to zostało później przemianowane przez Papieża Grzegorza XIII na święto Matki Boskiej Różańcowej.
Gdy wreszcie do Rzymu dotarła wiadomość o zwycięstwie – nikt nie miał wątpliwości, że przyczyniła się do tego sama Królowa Niebios. Non virtus, non arma, non duces, sed Mariae Rosiae victores nos fecit – Nie odwaga, nie broń, nie dowódcy, ale Maryja różańcowa dała nam zwycięstwo – napisali sami Wenecjanie na ścianie kaplicy zbudowanej jako wotum dziękczynne za zwycięstwo.
Papież Pius XI w encyklice Ingravescentibus malis, O różańcu św. Najświętszej Maryi Panny, napisał:
Ale ktokolwiek z uwagą zagłębi się w dziejach Kościoła, zauważy łacno, że losy chrześcijaństwa nierozerwalnie spoiły się z przemożną opieką Bogarodzicy Dziewicy. Ilekroć bowiem szeroko krzewiące się błędy rozedrzeć usiłowały nieszytą szatę Kościoła i podkopać jego jedność, ojcowie nasi uciekali się ufnym sercem do Tej, która sama jedna wszystkie pokonała herezje na całym świecie, a wskutek Jej zwycięstwa szczęśliwsze nastawały czasy. Kiedy zaś niewierni mahometanie, dufni w swą flotę potężną i wojsko ogromne nieśli narodom Europy klęskę i niewolę, wzywano z woli Ojca Świętego z całą usilnością opieki Matki niebiańskiej i pokonano w ten sposób wrogów i statki ich zatopiono. A jak w niebezpieczeństwie publicznym, tak i prywatnym udawali się wierni wszystkich czasów z gorącym błaganiem do Maryi, aby łaskawie przyszła im w pomoc i uprosiła im osłodę i lekarstwo w cierpieniach. I nikt nigdy na próżno nie uciekał się do przemożnego Jej wstawiennictwa, kto z pobożną i ufną modlitwą do niej się udawał.
Arkadiusz Stelmach, Bogusław Bielecki, Sławomir Skiba
Tekst pochodzi z 36. numeru dwumiesięcznika "Przymierze z Maryją"
strona:
1
2
Zobacz także:
Francuski minister spraw wewnętrznych Claude Guéant, występując przed Zgromadzeniem Narodowym, nie przejmował się jakimikolwiek regułami europejskiej poprawności politycznej. Stwierdził, iż „nie ma we Francji miejsca dla islamizmu”.
Arcybiskup Aleppo grecko-melchickiego Kościoła katolickiego, Jean-Clément Jeanbart przestrzega przed „islamskim reżimem“ w Syrii. Hierarcha nie kryje obaw o los chrześcijan w tym kraju. „Wcześniej zapewnione było jeszcze bezpieczeństwo, teraz chrześcijanie, ci którzy mogą, opuszczają, kraj” - powierdział.
Mieszkańcy macedońskiego miasteczka Vevacni przekonali się, iż z muzułmanami żartów nie ma. Wyznawcy Mahometa spalili cerkiew po tym, jak w tradycyjnych zabawach karnawałowych pojawiły się postacie imama i kobiety w burce.
© 2002-2007 SKCh im. Ks. Piotra Skargi,
ul. Augustiańska 28, 31-064 Kraków,
e-mail: skch@piotrskarga.pl
ul. Augustiańska 28, 31-064 Kraków,
e-mail: skch@piotrskarga.pl