Pragnę wyrazić swą wdzięczność za to, iż znalazłem się w gronie stałych korespondentów Instytutu. Wiem, że są wśród nas autentyczni chrześcijanie, praktykujący na co dzień żywą wiarę, którym Wy pomagacie kształtować ducha prawdziwej pobożności. Wiemy doskonale, że we współczesnym świecie należy systematycznie kształtować sumienia Polaków, ponieważ pseudobudowniczowie i „nauczyciele” współczesnego świata wszelkimi możliwymi sposobami starają się osłabić i rozmywać chrześcijańską wiarę i budować człowieka samowystarczalnego, który sam sobie jest „bogiem”. „Przymierze z Maryją” jest dwumiesięcznikiem bardzo mocno kształtującym naszą wiarę. Jest autentycznie potrzebnym w polskiej rzeczywistości czasopismem. Uważam, że jeżeli zostanie objętościowo poszerzone, ma dużą szansę na powodzenie na rynku wydawniczym. Szata graficzna jest barwna, tematy podejmowane budujące, istota przesłania trafna. My, chrześcijanie, otrzymaliśmy od prawdziwego Boga misję głoszenia Królestwa Bożego na Ziemi. Życzę Instytutowi powodzenia i cierpliwości, a redaktorom - mądrości i pomysłowości oraz coraz piękniej wydawanego „Przymierza z Maryją”.

Postanowiłam do Was napisać parę słów o moim trudnym życiu. Od blisko dwunastu lat opiekuję się sparaliżowanym mężem. Do tego jest po dwóch udarach, zawale i trzech zatorach udowych. Stracił wzrok, a po wylewie - mowę. Prosiłam Pana Jezusa i Matkę Najświętszą o jego uleczenie i stał się cud...

Wasze przesyłki są dla mnie strażnikiem wiary, dają poczucie wspólnoty i świadomość, że blask Kościoła, świętość życia, tradycja narodowa są fundamentem naszej cywilizacji.

Na początku tego listu pragnę wam bardzo podziękować za zaufanie jakim mnie darzyliście i tym samym przystąpiłam do Apostołów Fatimy.

Serdecznie dziękuję za spełnienie mój prośby i przysłanie kalendarza „366 dni z Maryją”. Jestem zachwycona umieszczonymi w nim fotografiami, są naprawdę piękne.