O dialogu katolików z organizacjami homoseksualnymi

Zmiana taktyki organizacji homoseksualnych

W listopadzie 2003 r. lobby homoseksualne zgłosiło do laski Marszałka Senatu projekt ustawy o tzw. rejestrowanych związkach partnerskich, mającej na celu prawne zrównanie związków homoseksualnych z małżeństwem. Świadomi dominacji lewicy w parlamencie, jak i niewiedzy społeczeństwa o planowanej ustawie projektodawcy liczyli na szybkie jej przyjęcie przez Senat a następnie przez Sejm. Tak się jednak nie stało. Informacje o projekcie dotarły do opinii publicznej, w większości katolickiej, wywołując oburzenie i sprzeciw.

Szczególnie prowokacyjny charakter miały, organizowane równolegle z pracami komisji senackich, imprezy mające na celu wypromowanie ruchu homoseksualnego w Polsce. W maju 2004 zorganizowano w Krakowie Dni Kultury Lesbijsko-Gejowskiej, których punktem kulminacyjnym miała być zaplanowana w dniu procesji św. Stanisława parada homoseksualistów. Władze miasta zignorowały protesty oburzonych mieszkańców, co w końcu doprowadziło do zablokowania przemarszu i zamieszek na ulicach. Również zaplanowana w czerwcu w Warszawie parada została zakazana przez Prezydenta Miasta właśnie na skutek protestów mieszkańców i w obawie przez rozruchami. Podobnie w Poznaniu w listopadzie 2004 r. brak właściwej reakcji na protesty ze strony prezydenta, który zezwolił na przemarsz homoseksualistów, przyczynił się do zamieszek w mieście.

Z kolei na skutek licznych protestów urzędników stanu cywilnego, którzy zadeklarowali odmowę wykonania ustawy ze względu na przekonania i sumienie, po burzliwej debacie senackiej nie przyjęto ustawy odsyłając ją do ponownego rozpatrzenia przez komisje.

Jak widać poparcie partii rządzących, tupet w manifestowaniu homoseksualizmu i lekceważenie opinii publicznej, w większości katolickiej, nie przyniosły zamierzonych rezultatów prowokując jedynie coraz bardziej zdecydowany sprzeciw wobec środowisk homoseksualnych.

Po roku kampanii na rzecz zalegalizowania związków jednopłciowych zaczęto zmieniać taktykę. Nagle zaproponowano przeciwnikom debatę i możliwość dialogu otwierając dla nich, zamknięte do tej pory, medialne fora dyskusyjne.

Czy środowiska katolickie mogą prowadzić dialog z organizacjami homoseksualnymi?
Ta zmiana taktyki może postawić wielu katolików przed dylematem: czy prowadzić publiczne debaty z przedstawicielami organizacji homoseksualnych, czy też ich unikać?

Trzeba mieć też na uwadze, że ta zmiana taktyki stawia katolików wobec pewnej pokusy tj. daje możliwości zaprezentowania szerokiej opinii publicznej swojego stanowiska, pod warunkiem prowadzenia dialogu z homoseksualistami.

Należałoby zatem uściślić postawione wcześniej pytanie: czy katolik mając możliwość zaprezentowania swojego stanowiska w publicznej debacie powinien ją podejmować z przedstawicielami organizacji homoseksualnych?