Kolejną sesję w ramach toczącego się procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego kard. Stanisława Hozjusza przeprowadził wczoraj w Olsztynie abp Wojciech Ziemba, metropolita warmiński.
Proces na szczeblu diecezjalnym zakończył się już 12 czerwca 2007 r. i akta sprawy zostały odesłane do Rzymu. W międzyczasie jednak, 17 maja 2007 r., Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych wydała instrukcję Sanctorum Mater zgodnie z którą Komisja Historyczna została zobowiązana do przedstawienia według nowych wymogów swojej relacji, bowiem proces Hozjusza rozpoczęty w 1971 r. prowadzony był według dawnego prawa beatyfikacyjnego.
Nowa relacja historyczna obejmuje wykaz kilkudziesięciu archiwów polskich i europejskich, w których została przeprowadzona kwerenda. W jej wyniku zgromadzono ok. 12 tys. listów, których autorem był Hozjusz, a także wiele jego dzieł, które ukazały się drukiem. Na bazie tej dokumentacji Komisja Historyczna przedstawiła życiorys i wydała opinię na temat osobowości i duchowości tego kandydata na ołtarze.
Diecezjalny proces beatyfikacyjny kard. Stanisława Hozjusza ma długą historię. Pierwsze starania o beatyfikację rozpoczęły się już w latach międzywojennych. Po odzyskaniu niepodległości episkopat Polski występując do Stolicy Świętej o zgodę, zadanie to zlecił biskupowi płockiemu, a następnie biskupowi chełmińskiemu. Ten - uzyskując zgodę Piusa XI - pierwszym postulatorem mianował 23 sierpnia 1936 r. ojca Wojciecha Topolińskiego OFM.
Rok później postulator zwrócił się do Świętej Kongregacji z prośbą, aby proces informacyjny o opinii świętości został przeprowadzony w diecezji krakowskiej, natomiast proces nad pismami Hozjusza został dokonany w Rzymie, na co papież Pius XI wyraził zgodę 10 marca 1937 r. Na skutek zawieruchy II wojny światowej proces został przerwany.
Po wojnie, 6 kwietnia 1968 r., Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński, na mocy specjalnego upoważnienia ze Stolicy Świętej zdecydował, aby akta sprawy beatyfikacyjnej rozpoczętej w diecezji chełmińskiej zostały przekazane do diecezji warmińskiej.
W 1971 r. Stolica Święta biorąc pod uwagę, że Sługa Boży przez 28 lat był biskupem warmińskim oraz że sprawa jest historyczna, w dniu 16 listopada 1973 r. wyraziła zgodę na prowadzenie sprawy w diecezji warmińskiej.
16 września 1975 r. w bazylice katedralnej we Fromborku został zaprzysiężony diecezjalny trybunał beatyfikacyjny.
Trybunał, w związku z procesem o sławie świętości i braku publicznego kultu, przesłuchał 20 świadków. Komisja Historyczna zajęła się zbieraniem drukowanych pism kard. Hozjusza, a także jego oryginalnych listów rozproszonych po całej Europie. 11 marca 1985 r. wszystkie zebrane pisma Sługi Bożego Stanisława Hozjusza zostały złożone w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych.
Proces beatyfikacyjny został przyspieszony za sprawą nowego metropolity warmińskiego, abp. Wojciecha Ziemby. Trybunał uzupełnił i uporządkował zebraną dokumentację dotyczącą Sługi Bożego, która na uroczystej sesji w dniu 12 czerwca 2007 r. została zamknięta i zapieczętowana oraz przesłana do Rzymu.
Stanisław Hozjusz urodził się w Krakowie 5 maja 1504 roku. Pochodził z rodziny mieszczańskiej, a jego przodkowie przybyli do Polski z Bawarii. Na rozmaitych pismach podpisywał się jako Stanisław Polak, co świadczy o jego duchowej więzi z Polską. Uzyskał doktorat obojga praw na uniwersytecie w Bolonii. Był sekretarzem królewskim, a następnie wielkim sekretarzem koronnym. W 1543 r. przyjął święcenia kapłańskie, sześć lat później został biskupem chełmińskim, a w 1551 r. - warmińskim. W 1561 r. papież mianował go kardynałem, a rok później uczynił swym legatem na Soborze Trydenckim. Wprowadzając w życie reformy soborowe, założył pierwsze w Polsce seminarium duchowne i sprowadził jezuitów. W 1573 r. został penitencjarzem większym Kościoła. Zmarł w pobliżu Rzymu 5 sierpnia 1579 roku. Jego grób znajduje się w Rzymie w kościele Matki Bożej na Zatybrzu, który był jego kardynalską świątynią tytularną.
Źródło: KAI
