10 lutego 1940 roku sowieci rozpoczęli realizację planu masowych deportacji polskich obywateli w głąb ZSRS. Pierwsza fala objęła 140 tysięcy ludzi, przede wszystkim osadników wojskowych, cywilnych oraz pracowników służby leśnej wraz z rodzinami.
W latach 1940-1941 państwo sowieckie dokonało czterech wielkich operacji deportacyjnych obywateli RP. Polaków głównie wywożono na Syberię i do Kazachstanu. Działo się to w lutym, kwietniu i czerwcu 1940 r. oraz w maju i czerwcu 1941 r. Dwie ostatnie wywózki objęły też żołnierzy internowanych wcześniej na Litwie i Łotwie. Mówi się o ponad 327 tys. deportowanych obywateli RP różnych narodowości; według wcześniejszych szacunków polskich liczba ta była znacząco wyższa.
Od czasu Trybunału Norymberskiego takie masowe deportacje, jak te sowieckie, definiowano jako “morderstwa, wytępianie, obracanie ludzi w niewolników, deportacja i inne czyny nieludzkie, których dopuszczano się przeciw jakiejkolwiek ludności cywilnej, przed wojną lub podczas niej, albo prześladowania ze względów politycznych, rasowych lub religijnych”. To zbrodnie przeciwko ludzkości, a takie nie ulegają przedawnieniu.
Źródło: "Nasz Dziennik"
